Rzym.

Rzym.

"Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu" - mówi stare przysłowie i od wieków nie traci swojego metaforycznego sensu: Rzym, kolebka cywilizacji europejskiej, był, jest i będzie miejscem, które przyciąga jak magnes.
Gdy w sercu Forum Romanum rozwarła się buchająca ogniem czeluść, bohaterski Marek Kurcjusz poświęcił życie, skacząc w otchłań i czyniąc miasto nieśmiertelnym. Właśnie dlatego niektórzy uważają, że Rzym jest Wiecznym Miastem. Ja jednak myślę, że Rzym jest wieczny, bo czerpie sam z siebie. Kolejne jego warstwy budowane były na fundamentach poprzednich. Rzym stał się mistrzem przemieniania starego w nowe, wykorzystywania, adaptowania. Dlatego jest samowystarczalny – wieczny. Będąc w Rzymie, nie można nie zwiedzać, ale miasto niczego na nas nie wymusza. Nie musimy szukać historii - znajdzie nas sama.
Chyba nigdzie indziej nie ma tylu śladów starożytności, w które niemal wchodzi się, spacerując uliczkami (a wykopki wciąż trwają). Nie darmo nazywają Rzym wiecznym miastem, wciąż wibruje życiem, jest hałaśliwy, zakorkowany, zapchany przyjezdnymi, czasami trącący kiczem, np. w postaci mężczyzn przebranych za rzymskich wojowników pozujących do zdjęć pod Koloseum.
Co zobaczyć: na wzgórzu Palatyn, które zostało zasiedlone jako pierwsze i na którym wilczyca miała wykarmić Remusa i Romulusa, przetrwały ruiny najstarszych budowli. Dziś to miejsce spokojniejsze i o niebo mniej zatłoczone niż położone obok Forum Romanum, symbol spuścizny potężnego imperium ze słynną drogą Via Sacra, którą paradowali zwycięscy cesarze. Dalej jest Koloseum - ogromny amfiteatr, który mógł pomieścić do 90 tys. widzów, był areną krwawych igrzysk i według tradycji miejscem kaźni pierwszych chrześcijan. Jeśli patrzeć z zewnątrz, Panteon jest od niego mniej okazały, ale to właśnie on jest najlepiej zachowanym starożytnym obiektem, w którym spoczywają m.in. włoscy królowie i Rafael. Budynek nie ma okien. Jedynym źródłem światła jest otwór w kopule, więc podłoga ma wklęsły kształt i odpływ deszczowy. Rzym to też wielkie kościoły i bazyliki, a przede wszystkim Watykan - najmniejsze państwo świata, papieska siedziba z kolorową Gwardią Szwajcarską i kolejką wijącą się do podziemi bazyliki, w których pochowano papieży, w tym Jana Pawła II. Sama Bazylika św. Piotra powstała według tradycji w miejscu, gdzie ukrzyżowano i pochowano św. Piotra. Jest też Kaplica Sykstyńska z jednym z najczęściej oglądanych malowideł świata, czyli freskami Michała Anioła, i muzea z dziełami Rafaela, Leonarda da Vinci, Giotta.
Wieczne Miasto to nie tylko ogromne muzeum pod gołym niebem; pełnienie przez stulecia roli światowego centrum sztuki sprawiło, że dziś muzea i galerie Rzymu wypełniają znakomite dzieła zgromadzone na przestrzeni wieków. Muzea Kapitolińskie kryją antyczne rzeźby i arcydzieła włoskiego renesansu. W Galerii Borghese można oglądać płótna wielkich włoskich malarzy, m.in. Rafaela. Muzea Watykańskie gromadzą zabytki największych cywilizacji starożytnych: Etrusków, Egipcjan i Greków. Lista rzymskich muzeów jest długa.
Nieco inne oblicze Rzymu można poznać na Zatybrzu - dzielnicy kolorowych domów, zaułków i malowniczych placów, którego mieszkańcy, uważający się za jedynych prawdziwych dziś rzymian, toczą życie głównie w małych trattoriach. Nie zapomnij też popatrzeć na rzymskie uliczki z góry schodów hiszpańskich, niespiesznie przespacerować się po placu Campo di Fiori, na którym niegdyś spalono za herezję Giordana Bruna, a dzisiaj odbywa się barwny targ kwiatowy, i posiedzieć nad fontanną di Trevi. Wrzuć do niej monetę, żeby znowu tu wrócić i obejrzeć to, czego nie zdążyłeś teraz.
"Słodkie życie" ("La Dolce Vita"), tytuł wielkiego dzieła filmowego Federico Felliniego, doskonale oddaje atmosferę, która panuje w mieście. W Rzymie żyje się przyjemnie, a turyści czują się tutaj świetnie. Espresso w kawiarnianym ogródku na Piazza Navona, lody w starych uliczkach czy spacery po parku Villa Borghese stanowią nieodłączną część życia w Rzymie. Mieszkańcy miasta oczarują każdego przybysza serdecznością, spontanicznością i radością. Życie na zwolnionych obrotach, brak pośpiechu - oto szczęście, które chłonie się jak gąbka.