Paryż i jego zabytki:

Paryż i jego zabytki:

Nad najstarszą częścią miasta góruje wspaniała gotycka katedra – Notre-Dame (Nasza Pani) zbudowana w latach 1163-1330 na wyspie Cite. Katedra Notre-Dame bez wątpienia stanowi szczytowe osiągnięcie francuskiego gotyku. Jest to budowla pięcionawowa z krótką nawą krzyżową, dość długim prezbiterium i podwójnym obejściem na półkolu. W najwyższej części łuku znajduje się płaskorzeźba Matki Boskiej Tronującej z Dzieciątkiem. Zniszczona w czasie rewolucji francuskiej bogato rzeźbiona fasada została pieczołowicie odrestaurowana w XIX wieku. 3 września 2006r. plac przed katedrą, zaprojektowany w czasach Napoleona III, poświęcono papieżowi Janowi Pawłowi II nadając mu nową nazwę Parvis Notre-Dame – place Jean-Paul II tj. „Dziedziniec Notre-Dame – Plac Jana Pawła II”. Notre-Dame de Paris – gotycka katedra w Paryżu. Jedna z najbardziej znanych katedr na świecie, między innymi dzięki powieści Dzwonnik z Notre Dame francuskiego pisarza Viktora Hugo.Jej nazwa tłumaczy się jako Nasza Pani i odnosi się do Matki Boskiej. Wzniesiono ją na wyspie na Sekwanie, zwanej Île de la Cité, na śladach po dwóch kościołach powstałych jeszcze w IX wieku.
Wieża Eiffla zbudowano w 1889 r. na potrzeby Wystawy Światowej. Wystawy Światowe organizowano wówczas co 11 lat, jednakże ta była dla Francuzów szczególna, przypadała bowiem na 100 rocznicę rewolucji Francuskiej i zburzenia Bastylii. Faktycznym pomysłodawcą konstrukcji wieży Eiffla był młody i zdolny pracownik w biurze Gustawa Eiffla, Maurice Koechlin. 18 września 1884 roku Eiffel, Koechlin i Nougier (szef biura i dwóch jego pracowników) zgłosili patent zarejestrowany pod numerem 164364. Projekt został zaprezentowany publicznie. 12 grudnia Eiffel odkupił prawa autorskie od Koechlina i Nougiera, wraz z prawami do własności intelektualnej do projektu. Budową od 1887 kierował Koechlin. Wieża, wówczas najwyższa budowla świata, stanowiła bramę na tereny wystawowe. Pomysłodawcą konstrukcji wieży był Gustaw Eiffel. Wieża opiera się na czterech zakrzywionych pylonach, majestatycznie wznoszących się ku wierzchołkowi, nadających całości kształt wyciągniętej ku górze piramidy. U podstawy wielkie łuki wspierają się na fundamentach, spinając pylony i formułując bramę. Wewnątrz pylonów kursują windy, umożliwiające wygodny dostęp do trzech platform widokowych na wysokości 58 m, 116 m i 273 m. Cała konstrukcja wieży składa się z ponad 18 tys. części metalowych. Po zakończeniu wystawy wieża miała zostać rozebrana, jednak Eifell u szczytu wieży stworzył małe laboratorium, w którym przeprowadzał eksperymenty z dziedziny aerodynamiki. Zbudowana u południowego krańca Pola Marsowego, w centrum Paryża, nieopodal Sekwany, pomimo krytyki stała się symbolem Paryża i Francji. Ma ponad 320 metrów wysokości.
Łuk Triumfalny jest budowlą empirową, w formie jednoarkadowego rzymskiego łuku triumfalnego o wysokości 49,4 m i szerokości 44,8 m. Budowę Łuku rozpoczęto w 1806 r. na życzenie Napoleona, wg projektu J.F.Chalgrina, a ukończono w 1836r. za panowania Ludwika Filipa I. Fryz obiegający Łuk Triumfalny przedstawia wymarsz i powrót w chwale armii francuskiej oraz sceny z wielu znanych bitew. Pod Łukiem znajduje się grób nieznanego żołnierza i muzeum poświęcone historii tego obiektu. Na Łuku wyryto nazwiska 386 oficerów napoleońskich, w tym 7 Polaków, m.in. ks. Józefa Antoniego Poniatowskiego. Na pamiątkę napoleońskich zwycięstw wyryte są także nazwy 4 polskich miast. Są to: Elbląg, Gdańsk, Ostrołęka i Pułtusk. Łuk Triumfalny to ważny element architektury Paryża, stanowiący zakończenie perspektywy Pól Elizejskich.
Na Łuku wyryto nazwiska 386 oficerów napoleońskich, w tym 7 Polaków. Są to: gen. Józef Grzegorz Chłopicki (ur. w 1771 r. w Kapustyniach na Wołyniu), gen. Jan Henryk Dąbrowski (ur. w 1755 r. w Pierzchowcu koło Bochni), gen. Karol Otto Kniaziewicz (ur. w 1762 r. w Asseiten w Kurlandii), gen. Józef Feliks Łazowski (ur. w 1759 r. w Lunéville we Francji), marsz. Francji, książę Józef Antoni Poniatowski (ur. w 1763 r. w Wiedniu w Austrii), bryg. Józef Sułkowski (ur. w 1773 r., dokładne miejsce urodzenia nie jest znane, wychowywał się w Rydzynie w Leszczyńskiem), gen. Józef Zajączek (ur. w 1752 r. w Kamieńcu Podolskim).