Lizbona ? stolica Portugalii.

Lizbona – stolica Portugalii.

Portugalia i jej stolica zwrócone są w stronę przyszłości. Jednak to położone nad Oceanem Atlantyckim państwo nadal żyje wspomnieniami o morskich przygodach opowiadanych w tawernach Porto, Obidos czy Taviry. Wciąż zachwycają też widoki na rzekę Tag i wpływających do portu po "morzu koloru słomy" statków towarowych, promów i żaglówek. Przewodnik Michelin zaprasza w podróż pełną odkryć. Dawniej był tu port, z którego w nieznany świat wypływali wielcy żeglarze. W 1497 roku przed wyprawą do Indii w portowej kaplicy modlił się Vasco da Gama. Po jego triumfalnym powrocie król Manuel I kazał w tym miejscu zbudować klasztor. Silne trzęsienie ziemi, które nawiedziło Lizbonę w 1755 roku, całkiem zmieniając oblicze miasta, oszczędziło Belém i wspaniały przykład manuelińskiego gotyku – klasztor Hieronimitów – stoi do dziś. Do dziś też w klasztornej świątyni spoczywają szczątki wielkiego podróżnika.
Dzisiejsza Lizbona liczy 500 tys. mieszkańców, a stołeczny region blisko 4 mln. Stolicę przeniósł tu z Coimbry król Alfons III w 1255 r. A wiek wcześniej - w 1147 - Alfons I, pierwszy król portugalski, wyzwolił miasto spod panowania Maurów, którzy podbili je w VIII wieku. Ale jego historia jest jeszcze dłuższa, sięga czasów rzymskich, a nawet wcześniejszych. Ślady odległej przeszłości zacierają trzęsienia ziemi, które nawiedzały Lizbonę w minionych wiekach. Dzielnice, w które koniecznie trzeba się udać to Baixa - tętniące życiem centrum, pełne perełek neoklasycystycznej architektury, monumentalnych placów i skwerów z kolorowymi kafejkami, restuaracjami i pubami, Bairo Alto - malownicza mekka artystów oraz pisarzy z wspaniałym barokowym kościołem Săo Roque , Alfama - średniowieczna dzielnica biedy, wąskich obdrapanych uliczek i czaru dekadencji, jaki trudno znaleźć w innej europejskiej metropolii oraz Belem – najbardziej historyczna część miasta z klasztorem Hieronimitów oraz Wieżą Betlejemską wpisanymi na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Spacer wzdłuż Tagu i podziwianie mostów spinających brzegi rzeki. Przechadzka po murach imponującego castelo, czyli oglądanie miasta z "lotu ptaka". Spotkanie z fado w sympatycznej tawernie lub knajpce. Zwiedzenie Torre de Belém (Wieża Betlejemska), świętego, nienaruszalnego symbolu miasta. Azulejos (arabskie az-zulayj - mały kamień), hiszpańskie i portugalskie płytki ceramiczne do wykładania fasad i ścian wewnątrz budynków. Były produkowane od XIV w. w Hiszpanii (początkowo przez Arabów), a potem także w Portugalii. Zyskały popularność w Niderlandach (produkowane przez manufaktury w Delft) i Ameryce Łacińskiej, gdzie są stosowane do dziś. Słynnym ośrodkami produkcji azulejos pozostawała do XVII w. Sewilla. Początkowo były jednokolorowe, o niebieskiej barwie, potem pojawiły się wielokolorowe wzory geometryczne i roślinne, a także przedstawienia scen militarnych czy humorystycznych. Duże zespoły azulejos znajdują się w Alhambrze (XIV w.) i na fasadzie katedry w Coimbrze (1510). Szczyt popularności azulejos przypadł na XVII i XVIII w. Cabo da Roca to najdalej na zachód wysunięty przylądek Europy, zwany "nosem Portugalii" lub "miejscem, gdzie kończy się ziemia i zaczyna morze" - jak pisał XVI-wieczny poeta Camoes. Opuszczamy je z pamiątkowymi certyfikatami z lakowaną pieczęcią zaświadczającymi, że byliśmy tam, gdzie duch wiary i przygody prowadził portugalskie karawele na poszukiwanie nowych lądów. Pogoda w Portugalii rzadko nie dopisuje. Latem w Lizbonie i okoliczach należy się spodziewać temperatur powyżej 30 stopni Celsjusza, aż do końca września. Narzekać nie można też na jedzenie – smażone sardynki, aromatyczne kiełbasy, paelle i słodkie wypieki, dojrzałe w słońcu owoce oraz niezrównane dwudziestoprocentowe porto (do kupienia już za 5 EUR) zadowolą każdego smakosza.