Białoruś: Mińsk.
Białoruś: Mińsk.
Mińsk - Stolica Białorusi, nad Świsłoczą; miasto wydzielone i obwodowe; największy ośrodek gospodarczy i kulturalno-naukowy kraju. Sekretariat założonej w 1991 roku Wspólnoty Niepodległych Państw.
Jest to jedna z największych stolic na obszarze wschodnioeuropejskim. W dzisiejszych czasach powierzchnia Mińska wynosi 190 km2;. Zamieszkuje ją milion i 700 tysięcy ludzi. Mińsk należy do najstarszych słowiańskich osad. Pierwszy zapis o tym mieście pojawia się w „Powieści minionych lat”, gdzie opisana jest krwawa rzeź z 1067 roku pomiędzy książętami Połocka i Kijowa. Początkowo Mińsk, z wyjątkiem głównej świątyni, był zbudowany z drewna. Jednak z powodu nieskończonych wrogich napadów sąsiadów był niejednokrotnie palony i burzony. Ze starożytnych budowli do dziś zachowały się tylko głazy, resztki drewnianych budowli i unikatowe fragmenty cerkwi z XI wieku na zamczysku. W dzisiejszych czasach większość ścian świątyni jest odnowiona. Na skutek wojen światowych Mińsk był prawie całkowicie zburzony. W latach 30 ubiegłego wieku rozpoczął się proces odbudowy stolicy, lecz ostatecznie rekonstrukcja ruszyła dopiero po roku 1945. Główna arteria miasta Aleja Franciszka Skaryny ma przeszło 10 km długości. Zachowało się wiele zabytków z głębokiej starożytności. Swoistego kolorytu nadają stolicy zabytki architektury sowieckiej z lat 30-50 XX stulecia. W XI w. był wschodnio-słowiańskim grodem, a od początku XII w. ośrodkiem księstwa mińskiego zależnego od 1326 r. od Litwy. Prawa miejskie uzyskał w 1499 r. Od 1569 r. wszedł w skład Rzeczypospolitej, a od 1793 r. w skład Rosji. W 1812 r. został zniszczony przez wojska napoleońskie. Mimo 900-letniej historii ze względu na liczne kataklizmy niewiele zachowało się zabytków. Po II wojnie światowej stolica została odbudowana i dzisiejszy Mińsk jest miastem nowoczesnym. Do najciekawszych obiektów historycznych należą: zamek i ruiny świątyni (XII w.), katedra (XVII w.), klasztory barokowe Bernardynów i Bernardynek (XVII w.), cerkiew Petropawłowska (XVII w.).
Sercem miasta jest jego górna część, architektura z końca XVI i pierwszej połowy XVIII wieku. Z zachowanymi zabytkami jest ściśle związane życie i twórczość białoruskich, rosyjskich, polskich i ukraińskich intelektualistów – działaczy kultury, nauki, polityki. Do Górnej części miasta przylegają Rakowska i Trojecka dzielnice, są w nich zabytki z przełomu XVIII i XIX wieków. W tych przytulnych zakątkach panuje atmosfera zachodniego miasteczka i ciepło odległej starożytności. Do dzisiejszego dnia cieszą serce i oczy liczne świątynie, które cudem przetrwały lata komunistycznego ateizmu i prześladowań. Najdawniejsze wśród nich – klasztor i katedra św. Piotra i Pawła przy ulicy Niemiga.
Białoruska stolica zadziwia również ogromem zieleni. W mieście jest dużo parków, skwerów, bulwarów. Park imienia Gorkiego, dawniej Gubernialny ogród został założony w XVIII wieku. Najczęściej odwiedzanym przez mieszkańców Mińska, a także gości stolicy miejscem odpoczynku jest Ogród botaniczny. Zebrane w nim zostały rzadko spotykane i unikatowe rośliny z całego świata.